20.02.2012
5086
Views

Elvin Post Misdaadschrijver

Het eerste wat opvalt als je de woning van misdaadschrijver Elvin Post en zijn gezin betreedt, is de belangrijke plaats die dieren innemen. Het beroep van de sympathieke Rotterdammer en zijn voorkeur voor misdaadliteratuur springen minder in het oog. Op de trap word je al begroet door de labradors Max en Moby, in de huiskamer hangen indrukwekkende schilderijen van dieren gemaakt door de vrouw van de schrijver, beeldend kunstenares Emrys Huntington.

Onder die schilderijen staan twee hokken waarin de hamsters Violet en Witje gehuisvest zijn. Dochter Isabel van 9 voegt daar nog aan toe dat de kom met acht guppies niet onvermeld mag blijven. De familie Post houdt van dieren, daar kan geen misverstand over bestaan.

 

Elvin Post werd in 1973 in Rotterdam geboren. Hij is de zoon van thrillerauteur Jacques Post en woont samen met zijn Amerikaanse vrouw, twee dochtertjes en twee honden in de Rotterdamse wijk Hillegersberg. In 2004 debuteerde hij met Groene vrijdag. Daarmee won hij als eerste debutant en tevens als jongste schrijver ooit de Gouden Strop. Ook zijn tweede thriller, Vals beeld, werd genomineerd voor de Gouden Strop, dat was in 2006. In december won hij met zijn meest recente boek, Roomservice, de Diamanten Kogel, de belangrijkste jaarlijkse Vlaamse thrillerprijs. Eerder werden voor die prijs zowel Groene vrijdag als Vals beeld genomineerd. Nu was het dus raak.

 

Grootste thrillerprijs

“Het is fijn om prijzen te winnen,” bekent de auteur. “De Gouden Strop die ik voor Groene vrijdag won was mooi, maar omdat het mijn debuut was, heb ik het allemaal in een soort roes beleefd. Het winnen van de Diamanten Kogel in Antwerpen was misschien nog wel mooier. Het is de grootste thrillerprijs in Vlaanderen, ik heb de twee belangrijkste prijzen in het genre dus binnen. Maar, ik ben niet iemand die lang nageniet van dit soort hoogtepunten. Ik gun mezelf daar even tijd voor en richt me dan weer op het nu. Prijzen zijn leuk en eervol, maar op maandagochtend zit ik opnieuw in mijn eentje op een kamer met een leeg scherm voor me. En dan is het - net als in ieder ander beroep – gewoon weer hard werken. Waar ik wel van geniet zijn de leuke dingen die voortkomen uit mijn boeken. Toen Groene vrijdag in Spanje uitkwam, werd ik door mijn Spaanse uitgever uitgenodigd in Barcelona. Vorig jaar mocht ik naar Frontignan voor de Franse uitgave van Geboren verliezers en in oktober ga ik in verband met de verschijning van Roomservice naar een festival in Toulouse. Dat zijn fijne trips, al is het maar omdat ik dan even weg ben van de computer en besef: Jezus, een paar jaar geleden zat ik nog op een zolder met een lekkend dak – ja, het schrijverscliché – en nu mag ik naar het buitenland om mijn boeken te promoten. Het levert soms ook weer stof op voor een volgend verhaal. Zo nam mijn Spaanse uitgeefster me mee naar een boekenfeestje waar werkelijk niemand behoorlijk Engels sprak. Aangezien mijn Spaans dramatisch is, stond ik daar drie uur lang naast een pilaar te glimlachen tegen mensen die hele verhalen ophingen zonder dat ik er iets van begreep. Gelukkig zag de barman wat er gebeurde en bracht hij me met grote regelmaat een verse gin-tonic.” 

 

Verfilming

Ook op een andere manier blijkt de waardering van zijn werk. De filmrechten van Groene vrijdag en Vals beeld zijn verkocht, en kortgeleden kocht Pupkin Film (producent van o.a. Doodslag, Loft, Van God Los - de serie) de rechten van Roomservice. Volgens regisseur David Lammers is Roomservice een intrigerend, spannend, grappig én sexy verhaal. “De filmische kracht van het verhaal spat van de pagina’s”. Het scenario wordt geschreven door Kees Vroege. Post: “Producent Iris Otten, David Lammers en Kees Vroege zijn heel enthousiast. Ze lieten me direct weten het verhaal naar Nederland te willen verplaatsen. Toen ze me tijdens een lunch een paar weken terug vertelden dat het de bedoeling is de film grotendeels in Rotterdam te laten afspelen, vond ik dat uiteraard prachtig. Ik ben hier geboren en getogen en houd van de nuchterheid die er heerst. Tijdens mijn studie woonde ik twee jaar in Amsterdam, maar toch zat ik bijna ieder weekend in Rotterdam bij vrienden en familie. Dat is ook de reden dat ik niet in New York ben blijven wonen. Begrijp me goed: het was fantastisch om daar te werken en het is mooi om tijdens een rondje joggen zomaar ineens op een filmset met Woody Allen en Leonardo di Caprio te belanden, maar at the end of the day: geef mij maar Rotterdam! Wat de verfilming van Roomservice betreft: zodra de financiering rond is, worden er definitieve plannen gemaakt. Pupkin streeft ernaar de film in 2013 te draaien zodat hij in 2014 kan uitkomen. Het lijkt me schitterend als het allemaal gaat lukken. Of ik me ermee bemoei? Nee. Dat wil zeggen: ik blijf op de hoogte van wat er gebeurt en zal desgewenst het script lezen en mijn commentaar geven. Maar daar blijft het bij. Ik heb veel vertrouwen in de mensen die ermee bezig zijn en richt me op een volgend boek.” Afgelopen jaar schreef Post overigens voor het eerst zelf een paar regels dialoog geschreven voor een film, Black Out van Arne Toonen. “Ik vond het leuk om te doen, mede omdat de film is gebaseerd op het boek Merg en been van Gerben Hellinga, mijn favoriete Nederlandse thrillerauteur. Samen met mijn dochter Isabel heb ik vervolgens gefigureerd in de film, in een scene met Kim van Kooten en Raymond Thiry. Mijn dochter was erg zenuw-achtig, maar toen Kim van Kooten na de scene tegen haar zei dat ze het geweldig deed, straalde ze van oor tot oor. En ja, ikzelf natuurlijk ook.”

 

Nieuwe thriller

Liefhebbers van Posts werk boffen in twee gevallen: als ze één boek nog niet hebben gelezen zodat ze dat nog in het vooruitzicht hebben en als ze gerustgesteld kunnen worden met de gedachte dat hij weer aan een nieuwe thriller bezig is. Dat  laatste is het geval. Maar het enige wat hij erover kwijt wil is dat het zich weer afspeelt in Amerika en dat het in dezelfde stijl geschreven is als zijn vorige romans. “Het is raar, maar als ik in een te vroeg stadium over ideeën praat, werkt dit meestal remmend op mijn productie. Ik vind het dan lastig om dingen te gaan wijzigen, het voelt alsof ik me heb vastgelegd op de dingen die ik heb verteld… nou vooruit dan: er is in mijn nieuwe boek een bijrol voor Winnie the Pooh. Een van de personages heeft een probleem met Winnie, maar wat voor probleem precies, dat houd ik nog even voor mezelf. Nee, een kinderboek wordt het niet. Gewoon weer een thriller. Al wil ik nog wel een kinderboek schrijven. Ik loop al heel lang rond met een idee en heb er al menig brainstormsessie opzitten met mijn oudste dochter. Zij heeft uitstekende ideeën en kan heel goed namen verzinnen. Mijn vrouw gaat de illustraties doen. De vraag is alleen wanneer ik tijd kan vrijmaken om van idee tot boek te komen. Mijn thrillers hebben prioriteit, en als ik iets ga schrijven voor mijn kinderen, wil ik dat het iets bijzonders is. Niet zomaar een tussendoortje. Kinderen zijn een heel fijne en dankbare doelgroep. Tijdens de kinderboekenweek heb ik zowel bij Isabel (9) als Gwen (4) in de klas voorgelezen. Bij Isabel las ik een stukje uit Koning van Katoren. Na het fragment gilden de kinderen in koor: Doorlezen, doorlezen! Ik dacht: waarom overkomt me dat nooit als ik voorlees uit mijn eigen boeken? Haha. Een week later kwam Yentl, een meisje uit de klas van mijn dochter naar me toe. Ze had Koning van Katoren gekocht en twee keer achter elkaar gelezen. Geweldig, toch? Ik hou ook van de eerlijkheid van kinderen, ze zeggen vaak heel grappige dingen. Neem Moos (10), een vriendje van mijn oudste dochter. Op woensdagavond haal ik Isabel, haar vriendin Laura (9) en Moos op van toneelles bij Jeugdtheater Hofplein. Moos heeft altijd schitterende verhalen, hij gebruikt soms woorden waarvan ik voor die tijd niet eens wist dat ze bestonden. Dan moet ik echt vragen wat hij bedoelt. Hoe dan ook: op een avond stapt hij in, gaat op de passagiersstoel zitten en zegt: “Sorry, Kelvin, ik weet dat jij schrijver bent, maar ik ben nu een boek aan het lezen en dat is echt het beste boek van de wereld.” Ik: “Dat is prachtig, Moos. Maar ik heet Elvin.” Hij: “O. Ik vind Kelvin normaler.” Ik was net weggereden en moest bijna de auto langs de kant van de weg zetten, zo hard moest ik lachen.”Dat zijn gezin heel belangrijk voor hem is, steekt Elvin Post zoals al blijkt niet onder stoelen of banken. “Ik moet er niet aan denken om, zoals sommige schrijvers doen, een paar maanden in het buitenland of in een huisje in het bos te gaan zitten om een boek te schrijven. Natuurlijk zijn er momenten dat ik helemaal in mijn boek zit dat ik niet wil worden gestoord, maar over het algemeen vind ik het alleen maar fijn als mijn kinderen na school even binnenkomen voor een knuffel.”

 

Porno-industrie

Afgelopen oktober bezocht de schrijver met zijn gezin familie van zijn vrouw in Los Angeles. “Mijn schoonmoeder was not amused toen ze hoorde dat Roomservice zich afspeelt in de wereld van de Amerikaanse porno-industrie en ik níet naar de San Fernando Valley – daar zitten zowat alle pornoproducenten – zou komen om research te doen. Ik vond het niet nodig. Ik heb uitgebreid met Louis Theroux gesproken over de Weird Weekends-aflevering die hij maakte over de porno-industrie, met de Nederlandse actrice Bobbi Eden en later met Kim Holland, die me een hilarisch verhaal vertelde over een actrice die een scene op een boot moest doen, maar zeeziek werd. Veel van hun verhalen zijn in mijn boek terechtgekomen. Hoe dan ook: uiteindelijk zijn we na het verschijnen van Roomservice naar LA gegaan voor familiebezoek en ik wist meteen: hier ga ik ook een keer een boek situeren. Voordat ik aan Roomservice begon had ik weinig affiniteit met de porno-industrie. In mijn jeugd was er nog geen internet, ik was dus aangewezen op RTL+, waar je op zaterdagavond heel lang moest wachten op een paar borsten. De meisjes die bij de borsten hoorden, zeiden dingen als als: ‘Dein Auto macht mich richtig geil.’ Nu is alles anders. Zoals Bobbi Eden het formuleerde: “Er is het internet en dat moet vol.” Uit dat gegeven heb ik ook een belangrijk plotelement voor Roomservice gehaald. In de VS heeft de maffia tussen 1996 en 2003 rond de 650 miljoen dollar verdiend door via het internet gratis ‘sex tours’ aan te bieden die uiteindelijk niet gratis bleken te zijn. In wezen ordinaire creditcardfraude, met dat verschil dat de bedragen die werden afgeschreven erg laag waren, zodat mensen het of niet merkten, of niet erg fanatiek klaagden omdat klagen betekende: toegeven dat ze naar porno hadden gekeken. Een geniale opzet. Richard Martino van de Gambino-familie, het brein achter de scam, zit er tot op de dag van vandaag voor in de gevangenis.”

 

Discipline

Toen Post werkte aan zijn debuut, Groene vrijdag, had hij het idee dat zijn honden Max en Moby hem van pas zouden komen bij een gedisciplineerd schrijversleven. Iedere ochtend om zes uur op om de honden uit te laten en daarna achter de schrijftafel. Drie boeken verder weet Post dat het met die discipline nogal los loopt. “Maar,” constateert hij, “ik doe zeker mijn voordeel met de wandelingen. Ik begin de dag met het uitlaten van Max en Moby. Dan wandel ik meestal richting de Rotte en vandaar het park in langs de Bergse Achterplas. De honden zijn 12 (Moby) en 11,5 (Max). Moby hebben we sinds hij een puppy was, hij voelt ons blindelings aan en is heel intelligent. Max hebben we geadopteerd en is meer het onstuimige type. Hij liep een keer vol tegen een boom aan. Hij rende en keek om, ik denk om te zien of wij eraan kwamen. Boem. Hij ging als een bokser tegen de grond, maar stond onmiddellijk weer op, alsof er niets was gebeurd, en ging op zoek maar zijn bal. Na het uitlaten van de honden, om ongeveer kwart over negen, ga ik schrijven. Dat werkt voor mij beter dan onmiddellijk achter de computer kruipen. Schrijven begint met denken en tijdens het wandelen met de honden krijg ik vaak ideeën. Over het algemeen schrijf ik niet langer dan zes uur per dag. Totdat het eind van een boek in zicht komt en alle lijntjes bij elkaar komen. Dan ga ik ook ’s avonds en ’s nachts door.”

 

Rotterdam

Post heeft zo zijn favoriete plekken in Rotterdam. “Ik vind de Binnenweg leuk, de Oude Haven, Diergaarde Blijdorp… mijn favoriete restaurant is Delibird op Katendrecht, en ook bij Yammi op de Straatweg mag ik graag een broodje halen. Ik houd van mijn eigen buurt en het aangrenzende Kleiwegkwartier, waar ik ben opgegroeid. Verder vind ik De Verwoeste Stad van Zadkine een prachtig beeld. Het staat symbool voor een stad zonder hart, maar ondanks dat gaat er een enorme kracht vanuit. Het past goed bij Rotterdam. Of ik ooit een misdaadroman zal schrijven die zich in Rotterdam afspeelt? Op dit moment heb ik daar geen plannen voor. Ik houd ervan om over Amerika te schrijven. Als je ergens woont, loop je meer risico om dingen te ‘overbeschrijven’. Amerika, en zeker New York, ken ik goed, maar ik woon er niet meer en ben dus gedwongen me vooral op mijn verhaal en de personages te richten. Ik loop niet de kans me te verliezen in beschrijvingen die er niet toe doen. Dat gezegd hebbende: als ik een kinderboek ga schrijven, zal het zich wel in Rotterdam afspelen. Rotterdam is de stad waar mijn hart ligt. Het lijkt me dan ook geweldig als ik straks mijn personages uit Roomservice in de verfilming langs de Erasmusbrug zie wandelen. Ja, dan zal ik best even slikken.” 

Terug naar rubriek Man/Vrouw in de stad

Reacties op dit artikel
Plaats hier uw reactie

Fred van Leer

30.10.2012
4518
Views

De laatste der dandy's verlaat Rotterdam. Een dandy is een doorgaans mannelijk persoon die vanuit zijn levens­visie veel aandacht besteedt aan zijn uiterlijk. ‘Dandy’ als begrip is tegenwoordig relatief zeldzaam en men pleegt het wel eens met ‘snob’ te verwarren. 

Meer..

Raaf Hekkema " Muziek overstijgt alles "

17.08.2012
1941
Views

He’s a God’ en ‘Hij is gek, maar wel briljant gek’, zijn gebezigde uitspraken over saxofonist Raaf Hekkema. 

Meer..

Tophockeyer Jeroen Hertzberger

05.06.2012
3658
Views

Onvoorspelbaar en irritant voor verdedigers.

Meer..

Ted Langenbach en Pietra Ligura

24.04.2012
3777
Views

“Dat is toch dat extravagante stel van die feestjes?” Ja, ze zijn het. De tienduizenden liefhebbers van ‘de stroming MTC/Now&Wow’ die al jarenlang gretig afkomen op de nachtelijke bijzondere events van Pietra Ligura en Ted Langenbach zullen hen eerder als slash artists benoemen: multigetalenteerde artiesten die meerdere kunstvormen combineren. 

Meer..

Marichelle de Jong knokt voor London Olympics 2012

20.02.2012
2851
Views

Op 22 oktober 2011 won Marichelle de Jong (1978) goud bij het EK Olympisch Vrouwenboksen in Rotterdam. Het damesboksen is een jonge sport in Nederland. Sinds de aankondiging dat vrouwen op de Olympische Spelen in 2012 mogen boksen, groeit het enorm in populariteit. Iedereen kent wel de bekende vechtsportster ‘the most dangerous woman in the world’, ook wel de ‘Dutch destroyer’ genoemd, Lucia Rijker. “Lucia is een topper,” vindt Marichelle. 

Meer..